De vraag waar ik geen antwoord op had

Een andere ondernemer zei tegen mij dat ik moest opletten voor een burn-out. Daarna vroeg hij: waar word je nog gelukkig van?

Ik zocht naar een antwoord en vond er geen. Het was stil.

Dat gesprek is het beginpunt van alles wat ik nu doe. Niet omdat er iets dramatisch gebeurd was, maar omdat ik op een vraag die iedereen zou moeten kunnen beantwoorden, niets had.

Wat ik daarvoor al had kunnen zien#

Jarenlang werd ik de eerste week van een vakantie vaak ziek. Ik schreef het toe aan pech, aan het seizoen, aan te weinig slaap.

Later was ik op vakantie en bleef ik gezond. Alleen kon ik de rust niet meer voelen. Ik was er wel, maar het gevoel dat ik vrij was kwam niet binnen.

Dat is moeilijker weg te redeneren. Ziek worden kun je nog toeschrijven aan iets anders. Niet kunnen ontspannen terwijl er niets aan de hand is, niet.

Waarom meer vrije tijd het niet oploste#

Mijn eerste reflex was ruimte inplannen. Een dag minder werken, een weekend echt vrij, een langere vakantie.

Dat werkt niet zolang je bedrijf ondertussen op jou blijft wachten. De vragen, de uitzonderingen en de beslissingen verdwijnen niet; ze komen er later uit. Je verplaatst het werk, je vermindert het niet.

De vraag die ik mezelf moest stellen was dus een andere. Niet: hoe krijg ik meer tijd vrij. Maar: waarom komt zoveel werk eigenlijk hier terecht?

Wat ik ben gaan onderzoeken#

Ik heb jarenlang technische systemen gebouwd. Ik wist hoe je iets automatiseert. Wat ik minder goed had bekeken, was hoe het werk in mijn eigen bedrijven eigenlijk liep.

Dus ben ik daar naar gaan kijken. Welke beslissingen kon iemand anders niet nemen, en waarom niet. Welke kennis zat alleen in mijn hoofd. Welke uitzonderingen hielden we in stand zonder dat iemand ze nog telde. Waar wachtte iemand op een antwoord dat alleen ik kon geven.

Dat leverde een oncomfortabel inzicht op: veel daarvan had ik zelf zo gemaakt. Niet expres. Door telkens de snelste oplossing te kiezen (even zelf doen, even zelf beslissen), had ik mijn bedrijf geleerd dat het bij mij moest zijn.

Waar ik nu sta#

Die verandering ben ik nog altijd aan het bouwen. Binnen Modern-Wave en LuxWave onderzoek ik welke processen eenvoudiger kunnen, welke verantwoordelijkheden duidelijker moeten en waar techniek echt werk wegneemt.

Het is geen project met een einddatum. Elke nieuwe dienst en elke nieuwe medewerker brengt nieuwe afhankelijkheid mee. Het verschil met vroeger is dat ik het sneller herken, en dat ik niet meer wacht tot het pijn doet.

Waarom ik het opschrijf#

Omdat ik het patroon van binnenuit niet zag. Wat jij in dertig seconden beslist, voelt niet als een proces. Precies dat soort beslissing bindt een bedrijf aan één persoon.

Ik schrijf niet vanuit de overtuiging dat ik het opgelost heb. Ik schrijf omdat ik er middenin zit, en omdat de vragen die ik mezelf heb moeten stellen ook elders bruikbaar blijken.